Dit is een overzicht van de 150 psalmen in de literatuur voor renaissanceluit. De meest gebruikte nummering in de luitbronnen is de zogenaamde Masoretische nummering. Pierre Certon en Gabriel Bataille voor zijn airs spirituelles gebruiken de Septuagint-nummering. Waar die afwijkt van de Masoretische nummering werd dit ook vermeld. Bronnen na 1560 gebruiken voornamelijk de melodieën zoals die door Louis Bourgeois en Pierre Davantès (Maistre Pierre) werden gecomponeerd voor het Geneefse Psalter. Bronnen voor 1560, zoals van Josquin des Prez of Pierre Certon, hebben vaak hun eigen melodie.
Van elke psalm werd het incipit in vier talen weergegeven: Latijn, Frans, Duits en Nederlands. De Franse vertalingen zijn van Clément Marot en Théodore de Bèze. De Duitse vertaling zijn hoofdzakelijk van Ambrosius Lobwasser die zich vooral baseerde op het metrum van de Franse vertalingen. De teksten van Martin Luther zijn eerder persoonlijke bespiegelingen over de originele Bijbeltekst dan echte vertalingen. En Daniel Laelius in zijn Testudo Spiritualis uit 1617 baseert zich voor zijn Latijnse incipits op de Psalmorum Davidis Paraphrasis Poetica van George Buchanan.
Een apart hoofdstuk vormen de Engelse psalmen in de boeken van Richard Allison, The Psalmes of David in Meter (1599) en Thomas Robinson, The Schoole of Musicke (1603). Zij gebruiken hun eigen melodieën en laten zich maar zeer sporadisch inspireren door het Geneefse Psalter.
De psalmen met Engelse titels in A briefe and plaine Instruction van Adrian Le Roy (1574) zijn allemaal gebaseerd op het Geneefse Psalter. Dit boek is immers een vertaling van de originele Franse uitgave uit 1568.